Simge Sağın Hangi Hastanede Çalışıyor?
Bazen hayat beklediğinizin tam tersini sunar. Bir soru sorarsınız, ama o soru size sadece bir cevap değil, geçmişin küçük kırıklarını da getirir. Bir gün “Simge Sağın hangi hastanede çalışıyor?” diye bir soru sordum, ama cevabı ararken ruhumda bulduğum başka şeylerdi. O anda, aslında bir hastane ismi aramıyordum. Hayatın ne kadar hızlı aktığını ve kimi zaman ne kadar kaybolduğumuzu fark ediyordum.
Geçmişe Yolculuk
Her şey, geçen yaz başıydı. Kayseri’nin sıcak bir akşamında, evimde otururken birden Simge Sağın’ın sesini duydum. “Bu gece,” diye söylüyordu şarkısında, “daha iyi hissedeceğiz, eminim.” Birden, yıllar önce bir yaz gecesi aklıma geldi. O yazın sabahları hiç bitmezdi. O kadar uzundu ki, her dakika, her anını doya doya yaşamak isterdim. Annem, babam, kardeşim… Gülerken, gülümsediğim anları hatırlıyorum. O yaz bir de hastane vardı. Yani, sadece bir hastane değildi o. O hastane, içinde her türlü duyguyu barındıran, en derin anılarla şekillenen bir yerdi.
Anneme ne kadar minnettar olduğumu hatırlamıyorum. Hani bazı şeyler insanın içini öyle bir sarar ki, kelimelere dökmek bile çok zor olur. Ama bir zamanlar, annemin en zor zamanlarında o hastaneye gitmek zorunda kaldığımızı hatırlıyorum. Bir sabah, annem yüzüme bakıp “Sana bir şey söylemem gerek, hastaneye gitmeliyim,” demişti. O an, zaman durmuş gibiydi. Annemin öyle bir bakışı vardı ki, ona bir şey olacak diye düşündüm. O gün o hastaneye gitmiştik.
Hastanenin Kapısındaki O An
Annemi hastaneye götürdüm. İşte o an, Simge Sağın’ın bir şarkısının melodisini duydum. Hemen aklıma geldi, annemle hastaneye gittiğimiz zamanlar… Ama o gün farklıydı. Annemin tedavisi sürecinde ne kadar korktuğumu hatırlıyorum. Korkularım, endişelerim ve kararsızlıklarım… O kadar karışıktı ki, Simge Sağın’ın şarkısı her duyduğumda biraz daha rahatladım.
O hastaneye her gidişimde biraz daha büyüdüm. İçimdeki o çocuk, her zaman annemin yanında durdu. Annem şarkıları dinlerken ben bir yandan çocuksu bir şekilde ona hep güç vermeye çalışıyordum. Hastanenin koridorlarında birbirinden farklı insanları görüyordum. O kadar çok acı vardı ki, ama bir o kadar da umut vardı. İnanabiliyor musunuz? O kadar zor bir süreçti ki, ama bir şekilde insan hayatta kalabiliyor. O kadar çok kaygı ve belirsizlik vardı ki, ama işte o hastaneye bir şekilde sabahları ışık sızıyordu.
Birkaç hafta sonra Simge Sağın’ın sesi yeniden geldi. “Daha iyi hissedeceğiz,” diyordu, bir umutla. O an ne kadar fark ettiğimi anlatamam. O hastaneye bir şekilde her gidiş, bize başka bir şey veriyordu: umut. O an, annemin hala burada olduğunu fark ettim. Bu, dünyanın en büyük gücüydü. Ama ben de hala bir şey arıyordum.
Soru ve Yanıt
Simge Sağın’ın hangi hastanede çalıştığını merak ettim. Belki de bu, biraz eskiye gitmekti. Ama bir şekilde, o hastanenin kapısındaki anlar hiç geçmedi. Simge Sağın’ın şarkılarını dinlerken, eski bir zamanın içinde kaybolmak gibiydi. Ve ben, bir noktada, o hastanenin kapısını tekrar açıp, içine girerek geçmişi tekrar görmek istiyordum. Hastanede, zaman bir şekilde hep sabit kalıyordu. Simge Sağın’ın şarkısındaki gibi, bazen her şey geçmişe takılı kalır.
Ama yine de, bir cevap bulmaya çalıştım. Simge Sağın hangi hastanede çalışıyordu? Bu soruya cevap bulurken aslında kaybolduğum yer, hastanenin kapısındaki o anıydı. O zamanları, yaşadığım o karmaşayı, o korkuyu, ama aynı zamanda o umudu yeniden hissettim. Zamanın ne kadar hızlı geçtiğini fark ettim. Çünkü hayat, bazen sadece bir soru sorarak, anı yaşamakla ilgili.
Anılarla Yüzleşmek
O hastaneyi, bir zamanlar en zor anlarımda ziyaret ettiğimde, o kadar kaybolmuştum ki. Simge Sağın’ın şarkısı bana ne kadar güçlü bir umut verdiğini anlatamam. Onun sesi, o hastanenin soğuk duvarlarında yankılandıkça, annemin yanında olmanın verdiği huzur her geçen gün biraz daha derinleşiyordu. Bugün, o hastaneye gittiğimde sadece fiziksel değil, duygusal olarak da bir yolculuk yapmış hissediyorum.
Soru basitti: “Simge Sağın hangi hastanede çalışıyor?” Ama sorunun cevabı, bu yazıyı yazarken bulduğum başka bir şeydi: Her şeyin aslında geçmişteki anılarla şekillendiğini fark ettim. Hayat, bazen bir soru sormakla başlar. Ama o sorunun cevabı, bir anı olarak kalır.
—
Bazen geçmişe bakarak, bir şarkının melodisiyle kaybolduğunuzu hissedersiniz. O hastaneye her gidişimde, bir yandan korkarken bir yandan da sevgiyle dolu olduğum anları hatırlıyorum. Ve belki de hayat, küçük bir soru ile şekillenir; kim bilir?